* شادي خود را به هيچ چيز و هيچ کس وابسته نکن تا هميشه از آن برخوردار باشي.

* انتظار نداشته باش ، هميشه آن چه در اطرافت اتفاق مي افتد مطابق ميل و خواسته ات باشد .

* هنگام عصبانيت هيچ تصميمي نگير.

* از سختي ها و مشکلات زندگي استقبال کن و با غلبه بر آن ها به خود پاداش بده .

* اجازه نده اتفاقات ناخوشايند روحيه ات را خراب کند .

* با بحث هاي بي نتيجه انرژي خود را هدر نده .

* با خود مهربان باش تا بذرافشان محبت و مهرباني باشي .

* زندگي خود را هدفمند کن و براي رسيدن به اهدافت تلاش کن .

* چيزهايي را که دوست داري به ديگران ببخش.

* قلبت را از نفرت خالي کن تا خوشبختي در آن لانه کند .

* با ديگران طوري رفتار کن که دوست داري با خودت رفتار شود .

* به هيچ کس اميد نداشته باش جز به ذات يگانه خودش .

* براي اينکه شاد باشي ، ابتدا ياد بگير شادي آفرين باشي .

* به ديگران کمک کن آنچه را مي خواهند به دست آورند تا رضايت آنها ، شادي واقعي را نثارت کند .

* هرگز خودت را با ديگران مقايسه نکن ، چرا که تو چيزهايي داري که ديگران در حسرت آن وقت مي گذرانند .

* و بالاخره اينکه ؛ انعطاف پذير باش ، نيايش و کرنش معنوي انجام بده و زياد ببخش تا شادي را از عمق وجودت احساس کني .

«جين وبستر» در كتاب «بابالنگ دراز» مي نويسد:

    بــايد بـراي حال زندگي كرد ؛ نـبايد به خـاطر گـذشته ها افسوس خورد و نبايد چشم به راه آينده ماند. بلكه بايد از همين لحظاتي كه داريم حداكثر استفاده را ببريم. بيشتر مردم زندگي نمي كنند بلكه فقط بـا سرعت مي دوند . آنها سـعي مي كنند به هدفي دست يابند كه در افقي دور دست قرار گرفته و در گـرما گرم تلاش خود به حدي هـيجان زده و خسته مي شوند كه تمام مناظر زيباي محيط آرامي كه در آن عبور مـي كنند از نـظرشان دور مـي ماند و بعد وقتي به خـود مـي آيند كه پير و فرسوده شده اند و در آن زمـان ديگر رسيدن يا نرسيدن براي آدم فرقي نمي كند.