آرزو دارم شبی چون قطره ی باران بر خلوت شبانه ام بباری و سکوت سنگین دلم را با نوای دل انگیزت پر کنی. تو میتوانی چون رنگین کمان عشق بر سر سفره  دل من بنشینی و گرمی آفتاب محبت را مهمان دلم کنی. میتوانی همچون کبوتر سبک بال پشت پنجره احساسم آشیانه کنی و مرا برای رسیدن به کهکشان خیالم به عالم رؤیا ببری. اقاقیا را دیده ام که به دنبال عطر پیراهنت بر بال نسیم پر  کشیده اند، ماهی قرمز تنگ بلور برای شنیدن آوای بی قرار شده است.

     ببین که چگونه لحظه ها به انتظار ایستاده اند و بر امید پیوستن به نگاه عاشقت تو را زمزمه میکنند. من میدانم که تو می توانی تن سیاه شب را به ستاره ها پس دهی آسمان دلم را پر کنی از لحظه اهی روشن وجودت و تنها با یک نگاه مرا مهمان شهر چشمانت کنی تا در چشم زلال نگاهت و زیر قاب خاکستری چشمانت که در آن شیرازه های مهر جاری است بذر عشق را بپاشم. 

 به سرخی گلبرگ های شقایق، به عطر یاس های سپید، به بی قراری های ماهی تنگ بلور و به شمعدانی های نشسته در سکوت سوگند یاد می کنم که:

همیشه با تو بمانم

هـــر کــه شــد محـــرم دل در حـرم يـار بماند
وان کــه ايــن کـــار نــدانست در انـکار بـمانـد

اگــر از پـــرده بــرون شــد دل مـن عـيب مکن
شـــکر ايـــزد کــه نــه در پــرده پــنــدار بــماند

صـــوفيــان واستـــدنــد از گرو مـي همه رخت
دلـــق مــا بــود کـــه در خــانه خــمار بــمانــد

محتسب شيخ شد و فسق خود از ياد بـبرد
قــصه مــاســت کــه در هــر ســر بازار بـماند

هـــر مي لعل کز آن دست بـــلورين سـتديم
آب حــسرت شــد و در چـشم گهربار ـبـماند

جــز دل مــن کــز ازل تــا بـه ابد عاشق رفـت
جــاودان کــس نــشنـيديم کــه در کـار بـماند

گــشت بيمار که چون چشم تو گردد نـرگس
شيــوه تــو نــشــدش حــاصل و بيـمار بماند

از صــداي ســخــن عــشق نــديدم خـوشـتر
يـــادگـــاري کـــه در ايـــن گــنبد دوار بــمانــد

داشــتــم دلــقي و صد عيب مرا مي‌پوشـيد
خــرقه رهن مي و مطرب شد و زنــار بــماند

بــر جــمال تو چنان صورت چين حيران شـد
کــه حــديثــش هـمه جا در در و ديوار بـماند

بـــه تــماشـــاگه زلـــفش دل حـــافــظ روزي
شـــد کــه بــازآيــد و جــاويــد گـــرفتار بماند

راهی ساده برای بد بختی

     به همه کس حسادت کن و غصه ی همه‌چیز را بخور. به عنوان مثال، باغچه ی همسایه بهتر از مال توست؟ این احتمال را فراموش کن که آن‌ها بیشتر کار کردند و به آن رسیدند و آبیاری‌اش کردند و کود دادند. اصلا نباید منطق در مرام تو باشد. صرفاً این حقیقت که باغچه ی همسایه عالی و زمردین است، به حد کافی‌ جای غصه خوردن دارد. باز هم غصه بخور که همسایه‌ات اتومبیل آخرین مدل دارد ولی مال تو قدیمی است. اصلا به این مورد توجه نکن که او سال‌های بیشتری کار کرده و زحمت‌ کشیده و تازه، به دانشگاه هم رفته و مدرک گرفته و به همین دلیل شغلش بهتر از شغل توست. همین که او اتومبیلی بهتر از اتومبیل تو دارد، جای حسادت دارد. در واقع هر چیز خوبی را در زندگی‌ات فراموش کن. فکر و ذکرت فقط معطوف به چیزهایی باشد که دیگران دارند و تو نداری.

    راستی، بچه ی آن خانم وارد دانشگاه‌ شده چون مادرش ساعاتی طولانی صرف درس او کرده در حالی که تو آن موقع خر و پفت هوا بوده ! آن بچه حالا به دانشگاه می‌رود در حالی که بچه ی تو تازه دارد با فلاکت دبیرستان را تمام می‌کند! دلایل زیادی برای حسادت وجود دارد، مخصوصا حالا که خودمان می‌دانیم کسی که مثل تو نباشد، به طور کلی بازنده است.

     شغل شوهر آن زن پول سازتر از شغل شوهر توست. فکر کن وقتی می‌خواهی از جایی شروع کنی، تقریبا همیشه چیزی برای حسادت کردن وجود دارد و اصلا هیچ چیز نیست که بتواند تو را خوشحال کند. فقط سرت را در لاک خودت فرو کن و غصه بخور و اصلا هم از این کار دست برندار. آن قدر حسادت کن تا خسته شوی.

     حسادت کردن سمی بی‌نظیر است و اگر هر روز به‌طور مرتب مصرف شود، می‌تواند هر چیز خوب را در زندگی‌ات تباه کند. بنابراین ... فراموش نکن که دقیقه به دقیقه از آن مصرف کنی! حسادت می‌تواند روز آفتابی را به روزی ابری تبدیل کند و احساس آرامش را به خشم و عصبانیت، و آخرین راه برای اطمینان خاطر از این که تو و تمام اطرافیانت در هر ثانیه به میله ی الکترونیکی اضطراب متصل هستید و گمان می‌کنم بد نیست به تو بگویم این راهی قطعی است و تو وظیفه داری از هر راهی شده حسادت کنی چرا که وقتی به حد کافی مورد برای حسادت کردن داشته باشی، به سم دیگری نیاز نداری.

                                                                                      نویسنده : نفیسه معتکف