سلام به چشم های خسته.

قبلا گفتم باز هم می گویم که قالب وبلاگ من با پس زمینه مشکی و متن روشن چشم ها را خسته می کند. این را دارم می گویم که فردای قیامت طلب کار نشوید چون هیچی گیرتون نخواهد اومد. 

اولین درسی که معلم به من آموخت این بود معلم وارد کلاس شد و گفت: ساکت

این تنها درسی بود که هر سال تکرار شد و هیچ وقت آنرا نیاموختم.

دومین درس نام خدا بود. کسی که حرف می زند نمی تواند بفهمد. حرف زدن آنقدر نیروی مغز را می گیرد که شنیدن یا هر فعالیت غیر عادی که نیاز به درک دارد مختل می شود. اثباتش خیلی آسان است. تا حالا شده پشت اتوموبیلی قرار بگیرید که راننده ان داره با تلفن همراه حرف می زند؟ یا اینکه دقت کردید چرا وقتی از مهمانی بر می گردید آنقدر خسته می شوید؟ در صورتی که هیچ کاری جز حرف زدن نکردید؟

در وجود انسان قابلیتی وجود دارد که من به آن دایورت مسئولیت می گویم. این قابلیت با حرف زدن قابل اجراست. فرض کنید که یه بچه روی زمین آشغال می ریزد. وظیفه ماست که محیط زندگی خودمان را تمیز کنیم ولی با یه گفتار بد نسبت به اون بچه این مسئولیت را از خود سلب می کنیم . ما فکر می کنیم که یک کار انجام داده ایم  و وجدان خود را آسوده می کنیم در صورتی که فقط حرف زدیم.

از یکی که در یک مهمانی ساکت نشسته خیلی عادی می پرسیم به چه چیزی داری فکر می کنی. این نشان می دهد که بقیه که حرف می زنند قادر به فکر کردن عمیق نیستند. حرف زدن سه قسمت مغز را بطور همزمان به کار می گیرد. اول قسمتی که باید یک پاراگراف کامل را آماده کند. دومی باید کلمات را به ترتیب چینش کرده و بطور لحظه ای به زبان بیاورد و قسمتی که عکس العمل مخاطبین را سنجیده و برای مکالمات بعدی بخاطر بسپارد و در پایان هر پاراگراف پروژه را سیو کند.

ولی با اینکه سکوت شب را خیلی دوست دارم باید بگویم که سکوت همیشه هم مفید نیست. سکوت مظلوم یک نوع ظلم است.سکوت یعنی ظلم مظلوم نسبت به خودش. و یا اگر یک مدت کمتر حرف بزنید و همیشه در فکر باشید و سیاوش قمیشی هم یک آلبوم جدید خوانده باشد و یه بنده خدا هم شماره تلفن شما را بجای برنامه نود سیو کرده باشد و شما هم نزدیک تلفنتان باشید. کارتون تمومه.

پایان کلام با سعدی: دو صد گفته چون نیم کردار نیست