می دونم که دیگه مثل اوایل پر کار نیستم. ولی هستم. باید ببخشید ولی همینم اینروزها به زور گیر میاد. می پرسید چی؟ همین که هنوز هستم.

امشب اومدم که بگم آدمها مثل خونه های یه جدول بزرگ اند. از اینکه آخرین خونه جدول باشیم که حل می شه نباید بترسیم. همیشه اولین خونه هایی که پر می شن بخشی از کلمات پیش افتاده هستند.

یادمون باشه رمز هر جدولی رو طراح اون قبل از حلش می دونه. مهم نیست کجای جدولیم و کی حل بشیم. بودن یا نبودن اینجا خودشو نشون می ده. اگه اینجوری به دنیا نگاه کنیم می بینیم که همه مهم اند. حتی یه کلمه زشت یا کوتاه. 

در جهانی که کلمات قدرت نوشتن ندارند چاره ای نیست جز انتظار . . .

غم مخور خورشيد اگه رفته توي ابر سـيـاه

غــم مخور چندي اگه تيره شده چـهره مــاه

بازم آفتابي مي شه آسمون آبي مي شـه

پـر ابر ها مي ريزه شب ها مهتابي مي شه

بـازم از ديوار خونه ايـــن ســـراي پر نشونه

مــي زنــه گــــلها جوونه

رهرو كـــوچه شبها مي خونه باز تك و تنها

شـعـــر خــوب عــاشقونه

از سفر كرده ما خبر مياد

شب انتظار ما بسر مـياد

شب انتظار ما بسر مـياد

دل اگه به پا در مي زنـه

در شام و سحر مي زنـه

پـــي گــمــشـده هــاي خـود مـي گـــرده

دل اگه چو مرغ خسته پره

پــريشـون و شــكسـته پره

پي شور و نواي خود مي گرده

غم مخور سپيده سحر مـياد

غم مخور سپيده سـحر مياد

از ســفر كرده مـا خبر مــياد

شــب انتظار ما به سـر مياد

غـــم مــخور چندي اگه تيره شده چهره ماه

شــب بــاروني نگو قــصه رنــج و غــــم و آه

بـازم آفتابي مــيشه آســمان آبـي مــــيشه

پر ابر ها مي ريزه شب ها مهتابي مي شه

از سفر كرده ما خـبر مياد

شب انتظار ما بـسر مـياد

شب انتظار ما بسر مــياد

از سفر كرده ما خبر مياد

شب انتظار ما بـسر مـياد

شـب انتــظار ما بسـر ميا